Er dvínandi aðsókn að Politik.is?

Það virðist vera dvínandi aðsókn að vefriti Ungra jafnaðarmanna, Politik.is, ef marka má þau örþrifaráð sem menn þar á bæ hafa gripið til í því skyni að koma skoðunum sínum á framfæri. En eins og greint hefur verið frá í fjölmiðlum tók ritstjóri vefritsins, Ómar R. Valdimarsson, upp á því nú nýverið að sækja um lénið www.heimssyn.is stuttu áður en stjórn samtakanna Heimssýnar sóttu um það.

Sagði ritstjórinn að uppátækið hefði verið stríðni af hans hálfu en ennfremur hugsað til að koma á framfæri hans eigin skoðunum á málefnum Íslands og Evrópusambandsins. Engum dylst þó sennilega hvað raunverulega hefur vakað fyrir honum með uppátækinu. Vel má vera að einhverjir kunni að líta málið spaugilegum augum, en það er engu að síður ljóst að framkoma sem þessi, sem ætlað er að skemma fyrir öðrum, á lítið skylt við grín og flokkast frekar sem skemmdaverkastarfsemi.

Í þessu sambandi má einnig nefna það að í Morgunblaðinu 2. júlí s.l. ritaði Ómar grein þar sem hann fagnar umræðu um Evrópumálin, í kjölfar stofnunar samtakanna Heimssýnar, og á þá vonandi við málefnalega umræðu. Umrætt útspil Ómars virðist þó ekki lýsa mikilli ánægju með stofnun samtakanna og á ennfremur ekkert skylt við nokkuð sem kallast getur málefnalegt. Maður spyr sig því óneitanlega hvort þetta uppátæki sé að mati Ómars dæmi um æskilega framkomu í málefnalegri umræðu? Við skulum vona að svo sé ekki og að hér hafi einungis verið um að ræða vanhugsað hliðarspor af hans hálfu.

En eins og komið var inn á í byrjun verður það að teljast afar einkennileg átylla hjá Ómari að halda því fram að tilgangurinn með uppátækinu hafi verið að vekja athygli á hans eigin skoðunum á Evrópumálunum. Ef sú er hins vegar raunin hlýtur Ómar að eiga í stökustu vandræðum með að koma sjónarmiðum sínum á framfæri. Ég þekki annars ekki hversu mikil umferð er um vefrit Ungra jafnaðarmanna en vel má vera að heimsóknir á vefritið hafi dregist svo saman að forráðamenn þess hafi séð sig tilneydda að grípa til örþrifaráða til að vekja athygli á skoðunum sínum.

(Birt í Morgunblaðinu 5. júní 2002)

Hjörtur J. Guðmundsson