Batnandi mönnum er bezt að lifa

Það hefur sennilega ekki farið framhjá þeim, sem eitthvað fylgjast með umræðunni um Evrópumálin hér á landi, að undanfarið hafa íslenzkir Evrópusambandssinnar verið iðnir við að gangast við ýmsu sem þeir hafa hingað til þvertekið fyrir að væri satt og rétt. Þetta er auðvitað hið bezta mál og er alltaf ástæða til að fagna því þegar fólk gengst við röngum yfirlýsingum sínum og viðurkennir staðreyndir málsins.

Í þessu sambandi má t.a.m. nefna að á fundi í Norræna húsinu með Denis MacShane, Evrópumálaráðherra Breta, þann 22. júlí sl. viðurkenndi Ingibjörg Sólrún Gísladóttir að ljóst væri að ekki fengjust neinar varanlegar undanþágur frá sameiginlegri sjávarútvegsstefnu Evrópusambandsins. Þetta er eitthvað sem Evrópusambandssinnar á Íslandi höfðu fram að því harðneitað að væri raunin.

Andrés Pétursson, formaður Evrópusamtakanna, viðurkenndi síðan að sjávarútvegsstefna Evrópusambandsins væri á margan hátt meingölluð í grein í Morgunblaðinu þann 12. september sl., sem er auðvitað eitthvað alveg nýtt af hálfu þeirra Evrópusambandssinna, og í Silfri Egils þann 26. sama mánaðar viðurkenndi Eiríkur Bergmann Einarsson, stjórnarmaður í Evrópusamtökunum, loks að ýmsar af reglugerðum sambandsins væru vitlausar.

Eins og fyrr segir er alltaf gaman þegar fólk sér að sér og kemst í betra samband við raunveruleikann. Batnandi manni er bezt að lifa segir á góðum stað og það á svo sannarlega við í þessu tilviki. Nú verður bara fróðlegt að sjá hvert framhaldið verður. T.a.m. væri ekki úr vegi að í kjölfar viðurkenningar á því, að ýmsar reglugerðir Evrópusambandsins séu vitlausar, komi viðurkenning á því að sambandið sé reglugerðabákn. Eitthvað sem flestum er sennilega orðið löngu ljóst.

Nú svo gæti það gerzt að íslenzkir Evrópusambandssinnar viðurkenndu það loks, sem hver ráðamaðurinn innan Evrópusambandsins hefur staðfest á undanförnum mánuðum, að hagsmunum okkar í sjávarútvegsmálum væri ekki borgið ef til aðildar að sambandinu kæmi og því síður að við myndum halda yfirráðunum yfir Íslandsmiðum ef sú yrði raunin.

Og síðast en ekki sízt gætu þeir svo viðurkennt það, sem margir forystumenn Evrópusambandsins hafa meira eða minna gengizt við, að stefnt sé að því leynt og ljóst að breyta sambandinu í sambandsríki, þá einkum með fyrirhugaðri stjórnarskrá þess. M.ö.o. Bandaríki Evrópu.

Hjörtur J. Guðmundsson

(Greinin birtist áður í Fréttablaðinu 5. október 2004)

Birt einnig á:
www.heimssyn.is

Aðild allt að því útilokuð

Eins og kunnugt er lét Halldór Ásgrímsson, utanríkisráðherra, hörð orð falla um sameiginlega sjávarútvegsstefnu Evrópusambandsins á ráðstefnu Íslandsbanka um fjárfestingar í sjávarútvegi sem fram fór á Akureyri á dögunum. Líkti hann sjávarútvegsstefnu sambandsins við nýlendustefnu og sagði hana eiga við kreppu að stríða og byggja á úreldum sjónarmiðum. Við slíkar aðstæður kæmi aðild Íslands að Evrópusambandinu einfaldlega ekki til greina að hans mati. Ítrekaði hann ennfremur fyrri yfirlýsingar sínar um að aðild væri útilokuð nema Íslendingar héldu fullum yfirráðum yfir Íslandsmiðum.

Skiptar skoðanir hafa verið um það hvort túlka eigi orð Halldórs sem stefnubreytingu eða eitthvað annað. En hvernig sem á málið er litið er hins vegar ljóst að þær forsendur, sem Halldór hefur ítrekað sagt að uppfylla þurfi svo aðild komi til greina að hans mati, eru svo ólíklegar til að ganga eftir að í raun er Halldór allt að því að útiloka aðild.

Óraunhæf hugmynd
Sjálfur sagði Halldór í viðtölum við fréttamenn að hann hefði ekki orðið var við neina viðleitni hjá Evrópusambandinu til að koma til móts við hagsmuni Íslendinga í sjávarútvegsmálum síðan hann reifaði þær hugmyndir sínar í Berlín fyrir tveimur árum að hugsanlega væri hægt að fá miðin við Ísland skilgreind sem sérstakt stjórnsýslusvæði, ef til aðildar að sambandinu kæmi, þar sem yfirráðin væru að fullu í höndum Íslendinga. Þvert á móti hafa ýmsir ráðamenn innan Evrópusambandsins lýst því yfir að útilokað sé að slíkt næðist í gegn, þ.á.m. Franz Fischler, sjávarútvegsstjóri sambandsins, og Ben Bradshaw, sjávarútvegsráðherra Breta.

En þessi tveggja ára gamla hugmynd Halldórs er ennþá það hálmstrá sem íslenzkir Evrópusambandssinnar hanga á og reyna að telja almenningi á Íslandi trú um að geti orðið að veruleika þrátt fyrir að ekkert bendi til þess. Þegar rökin þrjóta grípa þeir einatt til þess ráðs að segja að það sé ekkert hægt að fullyrða neitt um þessi mál nema farið verði í aðildarviðræður við Evrópusambandið og kannað hvað sé i boði og hvað ekki. Gallinn er bara að slíkar tilraunaaðildarviðræður eru ekki í boði af hálfu sambandsins. Það kom skýrt fram í máli Denis MacShane, Evrópumálaráðherra Breta, í heimsókn hans til landsins í sumar. Sagði MacShane ennfremur að ef Íslendingar ákveddu að sækja um aðild að Evrópusambandinu yrðu þeir að vera búnir að gera sér grein fyrir því hvað þeim stæði til boða og hvað ekki áður en til eiginlegra viðræðna kæmi.

Höfðinu barið við steininn
En íslenzkir Evrópusambandssinnar láta ekki segjast. Þeir segja að þegar séu til staðar ákveðin sérstök fiskveiðisvæði innan lögsögu Evrópusambandsins og því séu slíkar hugmyndir ekkert nýtt. Slík svæði munu vissulega vera til en engin slík svæði lúta eingöngu yfirráðum einhvers af aðildarríkjum sambandsins. Þau eru öll undir yfirráðum Evrópusambandsins eins og lögsaga þess í heild. Það er það nýja í þessu og það er líka einmitt það sem er alls ekki í boði af hálfu sambandsins.

Evrópusambandssinnarnir eru annars loksins farnir að viðurkenna að engar varanlegar undanþágur fáist frá sameiginlegri sjávarútvegsstefnu Evrópusambandsins, og raunar líka að hún sé meingölluð. En þeir vilja þó ekki meina að hugmyndir Halldórs flokkist sem varanleg undanþága þó ljóst sé að um yrði að ræða frávik í grundvallaratriðum frá sjávarútvegsstefnu sambandsins (sem hugmyndin væri síðan væntanlega að yrði varanlegt fyrirkomulag). Þetta var m.a. staðfest af Ben Bradshaw í sumar. "Ef sérstök undanþága yrði gerð fyrir Íslendinga, sem gæfi ykkur fullt vald yfir fiskimiðunum, væri mjög erfitt að neita öðrum aðildarríkjum Evrópusambandsins um hið sama," sagði Bradshaw. Fyrir vikið væri slíkt fyrirkomulag útilokað. Lét Bradshaw þess ennfremur getið að hann teldi að hagsmunum Íslendinga væri ekki borgið innan Evrópusambandsins undir núverandi sjávarútvegsstefnu þess.

Aðild er ekki á dagskrá
Niðurstaðan er því einfaldlega sú, eins og Halldór og margir fleiri hafa komizt að raun um, að Evrópusambandið hefur engan áhuga á að koma til móts við hagsmuni Íslendinga í sjávarútvegsmálum í neinu sem máli skiptir. Evrópusambandssinnar geta haldið áfram að reyna að slá ryki í augu almennings og telja honum trú um að hægt sé að semja um alla skapaða hluti en það breytir ekki þeirri staðreynd að svo er alls ekki. Það hefur komið alveg skýrt fram í ummælum þeirra ráðamanna innan Evrópusambandsins sem heimsótt hafa Íslandi síðastliðið ár eða svo. Íslenzkir Evrópusambandssinnar hafa þó átt í stökustu vandræðum með að bregðast við ummælum þessara manna enda um að ræða menn sem eru sjálfir harðir Evrópusambandssinnar og hafa því augljóslega enga hagsmuni af því að segja að Íslendingar gætu ekki haldið yfirráðum sínum yfir Íslandsmiðum, kæmi til aðildar, eða að aðild myndi ekki þjóna hagsmunum okkar í sjávarútvegsmálum ef það væri ekki satt og rétt.

Hjörtur J. Guðmundsson

(Greinin birtist áður í Morgunblaðinu 19. september 2004)

Birt einnig á:
www.heimssyn.is

Vindhaninn Össur Skarphéðinsson

Reyndar þykja það sennilega engar fréttir orðið að Össur Skarphéðinsson, formaður Samfylkingarinnar, snúist í ótal hringi þegar kemur að yfirlýsingum um menn og málefni og má eiginlega segja að það sé orðið fremur vani fremur en hitt. Nýjasta útspilið var í Fréttablaðinu í gær þar sem Össur tók það að sér að tala fyrir hönd íslenzkrar alþýðu og lýsti því yfir að það væri "lítil hrifning meðal almennings að flokkur sem mælist minnsti flokkur landsins annað veifið sé nú að taka við forystu í ríkisstjórn." Og áfram sagði Össur þetta fyrirkomulag vera andstætt lýðræðislegri tilfinningu manna í landinu.

Nú veit ég ekki í hvaða aðstöðu Össur er til að tala fyrir hönd íslenzks almennings og hvað þá að geta sagt eitt eða neitt um "lýðræðislega tilfinningu" landsmanna. En hvað sem því líður þá verður að segjast eins og er að ummæli Össurar nú vekja furðu. Hann er greinilega ekki par sáttur við það að Halldór Ásgrímsson sé nú orðinn forsætisráðherra og finnur því allt til foráttu. Þetta er þó nákvæmlega sami Össur Skarphéðinsson sem gerði hosur sínar grænar fyrir Halldóri eftir Alþingiskosningarnar 2003 og var tilbúinn að eftirláta honum forsætisráðuneytið ef hann myndaði ríkisstjórn með Samfylkingunni.

En nú er sem sagt öldin önnur. Nú er það afleitt í alla staði að Halldór sé orðinn forsætisráðherra og ástæðan er slappt gengi Framsóknarflokksins í skoðanakönnunum. Þeir sem eitthvað þekkja til íslenzkra stjórnmála vita þó að nánast er hefð fyrir því að framsóknarmenn mælist með lítið fylgi á milli kosninga þannig að ekki er þetta neitt nýtt. Allar líkur eru á að slík væri staðan einnig nú sama hvort Framsóknarflokkurinn hefði farið í stjórnarsamstarf við Sjálfstæðisflokkinn eða Samfylkinguna. Spurningin er því sú hvort Össur Skarphéðinsson hefði sett fram slíkar athugasemdir ef núverandi ríkisstjórn væri mynduð af Samfylkingunni og Framsóknarflokknum? Ég efast stórlega um það.

Hjörtur J. Guðmundsson

„... það skal ég hengja mig upp á!“

Þá er orðið nokkuð ljóst að Davíð Oddsson mun sitja áfram í ríkisstjórn eftir að hann lætur af störfum sem forsætisráðherra þann 15. september nk. Eins og kunnugt er mun hann taka við sem utanríkisráðherra og er ekkert sem bendir til annars á þessari stundu en að hann hyggist sinna því starfi áfram. Var í raun algerlega á huldu allt þar til fyrir örfáum vikum síðan hvað Davíð myndi gera þegar framsóknarmenn tækju við forsætisráðuneytinu.

Allt frá því samkomulag stjórnarflokkanna, um að framsóknarmenn fengju forsætisráðuneytið, lá fyrir hafa fjölmiðlar og fjölmargir aðrir velt sér upp úr alls kyns kenningum um það hvernig haldið yrði á málum nú í haust. Sumir töldu ljóst að Davíð yrði áfram í ríkisstjórninni en aðrir að hann notaði tímamótin til að hætta beinum afskiptum af stjórnmálum og helga sig ritstörfum, einhverju sem hann hafði lýst áhuga á að gera þegar að því kæmi að hann segði skilið við stjórnmálin.

Eðlilega hafa menn verið mis vissir í sinni sök þegar settar hafa verið fram kenningar um það hvað Davíð tæki sér fyrir hendur. Flestir hafa væntanlega ekki treyst út í meira en að leiða að líkum hvað kynni að gerast. Aðrir voru þó vissari í sinni sök og enn aðrir svo vissir að þeir voru tilbúnir að leggja ýmislegt að veði fyrir því að kenning þeirra yrði að veruleika.

Einn slíkra einstaklinga er Ómar R. Valdimarsson, fyrrverandi ritstjóri Pólitíkur.is, vefrits Ungra jafnaðarmanna, og núverandi blaðafulltrúi Impregilo hér á landi. Þegar hann lét af störfum sem ritstjóri Pólitíkur.is lét hann þess m.a. getið í kveðjupistli sínum þann 30. maí 2003 að það væri alveg á kristaltæru að hans mati að Davíð myndi hverfa úr ríkisstjórn þegar Halldór Ásgrímsson yrði forsætisráðherra. Svo öruggt taldi Ómar þetta vera að hann sagðist vera tilbúinn að hengja sig upp á það.

Vonandi meinti Ómar þetta þó ekki bókstaflega í ljósi þess hvernig mál hafa þróast.

Hjörtur J. Guðmundsson

Breyta þarf rekstrarfyrirkomulagi RÚV

Það hlýtur að vera ljóst að löngu er orðið tímabært að taka rekstur Ríkisútvarpsins til algerrar endurskoðunar. Umræðan um þetta er annars ekkert ný af nálinni og skýtur kollinum sem betur fer upp annað slagið, ekki sízt þegar fréttir berast af stanslausum hallarekstri fyrirtækisins. Því er svo reynt að mæta með því að hækka afnotagjaldið trekk í trekk og hefur það, eins og kunnugt er, verið hækkað tvisvar á þessu ári og a.m.k. einu sinni á síðasta ári. Ýmislegt fleira mætti nefna í þeim efnum en látið skal nægja að koma inn á nokkur atriði varðandi þessi mál.

Í fyrsta lagi er hinn mikli hallarekstur á Ríkisútvarpinu ár eftir ár eitthvað sem engan veginn er ásættanlegt. Eðlilegt er að gerð sé sú krafa til fyrirtækisins að það standi undir rekstri sínum, sem og önnur ríkisfyrirtæki, en ekki að það safni endalausum skuldum. Ekkert er síðan eðlilegra en að útvarpsstjóri, sem og aðrir forstöðumenn á vegum hins opinbera, beri fulla ábyrgð á rekstri stofnana sinna og reynist þeir ekki færir um það verði þeir einfaldlega látnir taka pokann sinn.

Í annan stað er löngu ljóst að samkeppnismöguleikar einkarekinna útvarps- og sjónvarpsstöðva eru verulegar skorður settar þegar Ríkisútvarpið er annars vegar. Annað hvort verður Ríkisútvarpið að vera gert að fjármagna rekstur sinn algerlega upp á eigin spýtur, án fjárframlaga frá ríkinu, eða að farin verði sama leið og t.a.m. í Bretlandi að Ríkisútvarpinu verði óheimilt að afla sér tekna með auglýsingum. Einhvern veginn verður að leiðrétta þessa stöðu mála.

Þá komum við að öðru atriði sem er innheimta afnotagjalda Ríkisútvarpsins sem flestum hlýtur að vera ljóst að er alger tímaskekkja auk þess sem innheimtukerfið allt jaðrar við fasisma ef það þá er ekki bara hreinræktaður fasismi. Menn eru taldir sekir fyrirfram án þess að færa þurfi neinar sönnur á það. Möguleikar fólks til að sanna sakleysi sitt eru síðan nær engir. Í þeim málum er Ríkisútvarpið ákærandi, saksóknari og dómari, allt í einu. Til eru fjöldi ljótra saga af samskiptum fólks við innheimtudeild Ríkisútvarpsins.

Aðferðir starfsmanna innheimtudeildarinnar við að hafa uppi á "ólöglegum" viðtækjum minna síðan helzt á það þegar þýzkir nasistar voru með sérstakar sveitir í því að leita uppi "ólögleg" viðtæki í þeim löndum sem þeir hersátu í seinni heimstyrjöldinni. Ef þessi framkoma öll er ekki fasismi, hvað þá?

Hjörtur J. Guðmundsson

ESB-sinnar óhressir með eigin framgöngu?

Það virðist helzt sem Evrópusambandssinnar á Íslandi séu eitthvað ósáttir við eigin framgöngu þegar kemur að umræðum um Evrópumálin. Í lok síðasta árs ritaði Björgvin G. Sigurðsson, þingmaður Samfylkingarinnar, grein í Morgunblaðið þar sem hann sagði marga hafa orðið fyrir vonbrigðum með litla umræðu um málaflokkinn það árið. Væntanlega hefur hann m.a. átt við sjálfan sig í þeim efnum. Ég ritaði grein af því tilefni og benti á að a.m.k. væri ekki hægt að saka okkur sjálfstæðissinna um að hafa ekki rætt málin og benti því til staðfestingar á fjölda greina sem við hefðum ritað á árinu um málaflokkinn, en stærstan hluta þeirra má nálgast á heimasíðu Heimssýnar (www.heimssyn.is).

ESB-sinnar í þagnarbindindi
Ennfremur benti ég á að annað hefði verið að segja um íslenzka Evrópusambandssinna sem afar takmarkað bar á á síðasta ári. Eins og frægt er ákvað forysta Samfylkingarinnar að setja Evrópusambandsaðild ekki á oddinn í kosningabaráttunni fyrir Alþingiskosingarnar í fyrra eftir að skoðanakannanir sýndu að landsmenn voru lítið spenntir fyrir slíkum ráðahag. Voru Evrópusambandssinnar því í einskonar þagnarbindindi alla kosningabaráttuna. Þrátt fyrir þetta hafði forysta flokksins ítrekað haft uppi stór orð um að gera aðild að einu af sínum aðalkosningamálum og hélt í þeim tilgangi sérstaka póstkosningu meðal meðlima flokksins til að fá umboð til slíks. Framkvæmd þeirrar kosningar, svo og útkoman úr henni, mun án efa eiga sinn stað í sögubókunum.

Fyrir skemmstu ritaði Ágúst Ólafur Ágústsson, þingmaður Samfylkingarinnar, síðan grein í Morgunblaðið þar sem hann sagði það ávallt vera ánægjulegt þegar umræðan um hugsanlega aðild Íslands að Evrópusambandinu færi af stað hér á landi. Það kann vel að vera að umræðan sé rétt að byrja á ný fyrir Ágústi, það þekki ég ekki svo gjörla, en þegar hann setti umrædd orð á blað hafði hann sjálfur ekki ritað grein um málaflokkinn í meira en ár ef marka má heimasíðuna hans. Til samanburðar má t.d. nefna að á sama tíma ritaði ég sjálfur 13 greinar um Evrópumálin.

Hvað varð um átakið mikla?
Almennt séð hefur þátttaka Evrópusambandssinna í umræðunni um Evrópumál annars ekki verið mikið meiri það sem af er þessu ári en á því síðasta og það þrátt fyrir að formaður Evrópusamtakanna hafi lýst því hátíðlega yfir í upphafi ársins að þau myndu hrinda af stað átaki á árinu. Þetta mikla átak þeirra hefur þó algerlega farið fram hjá mér og tel ég mig þó fylgjast allvel með umræðunni bæði hér á landi og erlendis. Á árinu hafa samtals 32 fréttir og greinar birzt á heimasíðu samtakanna eða að meðaltali fjórar á mánuði. Til samanburðar hafa samtals 154 fréttir og greinar verið birtar á heimasíðu Heimssýnar það sem af er árinu eða rúmlega 19 í hverjum mánuði.

Nú er það ekki tilgangurinn með þessari grein að standa í einhverjum metingi heldur einungis að benda á að ekki verði betur séð en að ítrekaðar kvartanir íslenzkra Evrópusambandssinna, um ládeyðu í umræðum um Evrópumál hér á landi, eigi fyrst og fremst við um framgöngu þeirra sjálfra í þeim efnum.

(Es. Því má bæta við að þó Evrópusambandssinnar hér á landi hafi kannski að einhverju slegið leyti slöku við í umræðum um Evrópumálin þá hefur það auðvitað ekki þýtt að Evrópusambandssinnuðum áróðri hafi ekki verið fyrir að fara enda Evrópusambandið sjálft t.a.m. iðið við kolann þegar að því kemur.)

Hjörtur J. Guðmundsson

Birt einnig á:
www.heimssyn.is

Misrétti leiðir ekki til jafnréttis

Átökin í Framsóknarflokknum á undanförnum vikum hafa sennilega ekki farið framhjá neinum. Tilefni þeirra eru jafnréttismál eins og kunnugt er. Konur í flokknum, a.m.k. einhverjar þeirra, eru ósáttar við að Siv Firðleifsdóttur hafi verið vikið úr ríkisstjórn og heimta að jafnréttisáætlun hans sé virt. Hún byggir einkum á hugmyndum um svonefnda kynjakvóta sem í grófum dráttum snúast um að stöðum í þjóðfélaginu eigi að skipta upp til helminga á milli kynjanna, eða því sem næst. Ennfremur spilar inn í þetta fyrirbæri sem fengið hefur nafnið "jákvæð mismunun" og má segja að feli í stuttu máli í sér að það sé í lagi að beita einn hóp þegna þjóðfélagsins misrétti í því skyni að stuðla að jafnrétti annars.

Sjálfur er ég það mikill jafnréttissinni að ég get ekki með nokkru móti fallizt á að eðlilegt sé að beita einn hóp þegnanna ranglæti í því skyni að tryggja öðrum réttlæti (í sumum tilfellum meint réttlæti). Alveg eins og að frelsi eins má aldrei verða að helsi annars má jafnrétti eins aldrei leiða til þess að aðrir séu beittir misrétti. Mismunun þegnanna er neikvætt fyrirbæri, alveg sama hvernig á það er litið, og hún verður svo sannarlega ekki jákvæð við það eitt að skeyta orðinu "jákvæð" fyrir framan. Sá gjörningur er álíka mikið í takt við raunveruleikann og að tala um jákvætt ofbeldi. Þversögnin er alger.

Kyn á ekki að skipta máli
Ég hef ávallt litið svo á að kyn ætti ekki að skipta máli, t.a.m. þegar ráðið er í stöður innan þjóðfélagsins, heldur einungis hæfni viðkomandi einstaklinga til að gegna þeirri stöðu sem um ræðir hverju sinni. Þetta var sjónarmið jafnréttisbaráttunnar hér áður fyrr, enda hafði kyn skipt öllu máli áður en farið var að krefjast jafnréttis kynjanna. Nú eru hlutirnir hins vegar aftur komnir í sama farið þar sem kyn skipir öllu máli á ný. Hæfileikar, það sem skipta ætti mestu máli við eðlilegar aðstæður, hverfa nær algerlega í skuggann af umræðum um kyn fólks.

Það er nú einu sinni þannig að það er ekkert beint samband á milli hæfileika fólks og kyns þess. Þjóðfélaginu hlýtur að vera mestur hagur í því að sem flestir gegni þeim stöðum innan þess sem þeir eru hæfastir til að gegna, en ekki að öllum sviðum þess sé skipt jafnt á milli fólks eftir kyni eða öðru slíku. Hlutverk löggjafans er ennfremur ekki að stuðla að slíkri uppskiptingu. Hlutverk hans er að tryggja jafnan rétt þegnanna en ekki jafna stöðu þeirra að öðru leyti.

Áherzla á kyn en ekki hæfileika
Áherzlan á kyn í stað hæfileika var ekki hvað sízt áberandi í málflutningi áðurnefndra framsóknarkvenna. Meginástæðan fyrir því, að ekki mátti víkja Siv Friðleifsdóttur úr ríkisstjórn að þeirra mati, er sú að hún er kona en ekki vegna hæfileika hennar, reynzlu o.s.frv. Það er það sem þetta hefur allt snúist um þó framsóknarkonurnar hafi ítrekað reynt að láta líta út fyrir að flest annað væri aðalmálið. Það var í raun ekki fyrr en vakin var athygli á þessari miklu áherzlu á kynferði Sivjar að framsóknarkonurnar fóru að reyna að tína eitthvað annað til.

Allt er þetta gert í nafni jafnréttis og því spyr maður sig óhjákvæmilega að því, eins og fleiri hafa gert, hvers vegna þetta eigi þá ekki að gilda um fleiri en bara konur? Hvað með örvhenta eða þá sem eiga við einhverja fötlun að stríða svo dæmi séu tekin af handahófi? Þessir aðilar hljóta að eiga sama rétt og konur á því að eiga fulltrúa í ríkisstjórninni samkvæmt þeirri mælistiku sem framsóknarkonurnar umræddu nota. Jafnréttið hlýtur að vera fyrir fleiri en bara óánægðar konur í Framsóknarflokknum?

Reglur eru til að fara eftir þeim
Annars ætti að vera ljóst að ef til staðar eru jafnréttisáætlanir innan stjórnmálaflokka, sem kveða á um ákveðna kynjakvóta eða aðra aðferðafræði þegar kemur að áhrifastöðum innan þeirra, ber að sjálfsögðu að fara eftir þeim og þá gildir auðvitað einu hvort um er að ræða Framsóknarflokkinn eða aðra flokka. Séu einhverjir ósáttir við þá aðferðafræði, sem stuðst er við, geta þeir beitt sér fyrir því að henni sé breytt.

En eins og engum ætti sennilega að koma á óvart, eftir lestur þessarar greinar, þá tel ég persónulega að sú aðferðafræði, sem felst í jafnréttisáætlun Framsóknarflokksins sem og á fleiri sviðum þjóðlífsins, sé röng nálgun á málinu og þá fyrst og fremst vegna þeirrar einföldu staðreyndar að misrétti leiðir ekki til jafnréttis.

Hjörtur J. Guðmundsson