Ingibjörg Sólrún í pólitískri tilvistarkreppu
Forysta Samfylkingarinnar virðist hafa verið svo sannfærð um að henni tækist að koma Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur inn á þing að hún hefur ekki gert neinar áætlanir um það hvað gera ætti ef það gengi ekki eftir. Það er engu líkara en menn þar á bæ hafi vaknað upp við vondan draum þegar úrslit kosninganna lágu fyrir og ljóst var að Ingibjörg var úti. Segja má að Ingibjörg sé nú eins konar pólitískur munaðarleysingi, án þingsætis, án embættis borgarstjóra Reykjavíkur og án formlegrar stöðu sem forystumaður innan Samfylkingarinnar.Ýmsar hugmyndir hafa verið uppi innan Samfylkingarinnar um það hvernig leysa megi úr þessum hnút, en allar eiga þær það sameiginlegt að hafa yfirvarp fálms og vandræðagangs. Ingibjörgu hafa þannig verið boðnir ýmsir stólar innan flokksins sem þegar eru uppteknir af öðru fólki. Má þar nefna stöðu varaformanns og formanns framkvæmdastjórnar flokksins. Hafa henni jafnvel verið boðnir slíkir stólar án þess að séð verði að þeir, sem þegar sitji í þeim, hafi verið inntir álits á málinu. Lengst hefur þó verið talað um að Ingibjörg taki við embætti formanns Samfylkingarinnar að loknum landsfundi flokksins í haust.
Össur Skarphéðinsson lýsti því þó strax yfir að loknum kosningum að hann og enginn annar yrði formaður eftir landsfund Samfylkingarinnar og ennfremur að Ingibjörg Sólrún styddi sig til áframhaldandi formannssetu. Það hefur þó verið áberandi að Ingibjörg hefur ekki verið nærri því eins afdráttarlaus í þeim yfirlýsingum sínum og Össur. Undir það síðasta hefur hún reyndar sagt að hún útiloki ekkert í þessum efnum. Annars hefur maður séð þetta sama mynstur áður þegar Össur hélt því fram í margar vikur að hann og enginn annar yrði forsætisráðherraefni Samfylkingarinnar fyrir kosningarnar í vor. Það þurfti hann þó að éta ofan í sig eins og kunnugt er. Ekki er því ólíklega að það sama verði uppi á teningnum nú.
Fólk innan Samfylkingarinnar skiptast nú þegar í a.m.k. tvær fylkingar um málið; þá sem styðja Össur, sem áframhaldandi formann, og þá sem styðja Ingibjörgu Sólrúnu. Það hefur þó verið vitað mál frá upphafi að Össur hefur aðeins verið uppfyllingarefni í stöðu formanns Samfylkingarinnar unz hæfari manneskja gæti tekið við forystunni. Ingibjörg Sólrún hefur sjálfsagt verið inni í myndinni í þeim efnum frá byrjun en hún var auðvitað upptekin annars staðar. Sama gildir um Jón Baldvin Hannibalsson sem margir heittrúaðir kratar gerðu sér lengi vonir um að myndi snúa aftur í stjórnmálin og gera það sjálfsagt enn.
Það verður annars fróðlegt að vita hvernig framhaldið verður á vandræðagangi Samfylkingarinnar í þessu máli. Reyndar virðist sem vandræðagangur sé rauður þráður í flestu sem flokkurinn kemur nálægt, hvort sem það t.a.m. snýr að Evrópumálunum eða forystumálum flokksins. Að mínu mati eru miklar líkur á því að Ingibjörg Sólrún verði formaður Samfylkingarinnar að loknum landsfundi flokksins í haust. Að öllum líkindum mun hún þó ekki bjóða sig formlega fram í embættið heldur mun hún sennilega vera kosin þannig að fólk einfaldlega velji hana sjálft. Hún mun síðan lýsa því yfir að hún geti ekki annað en orðið við slíkum áskorunum.
Annars á maður líka allt eins von á því að einhver af þingmönnum Samfylkingarinnar í kjördæmi Ingibjargar eigi hreinlega eftir að segja af sér þingmennsku til að Ingibjörg komizt á þing. Mikið kæmi manni það ekki á óvart.
Hjörtur J. Guðmundsson
Stöðugt fleiri eru ljóslega að átta sig á því að spurning sé hvort meintur kosningasigur Samfylkingarinnar, í nýafstöðnum Alþingiskosningum, hafi í raun verið ýkja mikill sigur þegar horft er á heildarmyndina og árangur flokksins settur bæði í samhengi við þau markmið sem hann setti sér, og sem ekki náðust, og það sem lagt var í sölurnar í því skyni að ná þeim markmiðum. Niðurstaða þess hlýtur að vera sú að margumtalaður sigur Samfylkingarinnar í kosningunum hafi verið afar vafasamur svo ekki sé fastar að orði kveðið.
Eins og kunnugt er byggist nýjasta útspil Samfylkingarinnar í kosningabaráttunni á því að reyna að fá kvenkyns kjósendur til að kjósa flokkinn eingöngu á þeim forsendum að forsætisráðherraefni hans, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, sé kona. Nýlegar heilsíðu auglýsingar Samfylkingarinnar í blöðum sýna þetta svo um munar. Þar er ekkert minnzt á málefni eða stefnu flokksins (sem reyndar er deilt um hvort raunverulega fyrirfinnist) heldur aðeins lögð áherzla á kyn forsætisráðherraefnisins og annað ekki. Kemur þetta reyndar ekki mjög á óvart þar sem skoðanakannanir hafa sýnt að kjósendur Samfylkingarinnar séu helzt konur, en eins og þekkt er sveiflast áherzlur flokksins gjarnan í takt við niðurstöður skoðanakannanna á þessum og hinum tímapunktinum.
Allt frá því að eigendaskipti urðu að Fréttablaðinu hefur það verið meira eða minna í umræðunni hverjir ættu blaðið. Upplýsingar um eignarhald blaðsins voru þó lengi vel ekki gefnar upp og enn er svo komið að einungis hefur verið upplýst að hluta hverjir komi þar við sögu. Segja má að þurft hafi að pína þessar upplýsingar upp úr aðstandendum blaðsins sem aftur hafi reynt flest til að þurfa ekki að láta þær uppi. Ófáir hafa því velt fyrir sér hvernig á því standi, hvað það sé sem almenningur í þessu landi megi ekki vita.
