Evrópusambandssinnar í þagnarbindindi

Þann 22. desember sl. ritaði Björgvin G. Sigurðsson, þingmaður Samfylkingarinnar, grein í Morgunblaðið þar sem hann hafði m.a. að orði að ýmsir hefðu orðið fyrir vonbrigðum með litla umræðu um Evrópumálin á árinu sem er að líða. Ég er reyndar ekki alveg klár á því hvað Björgvin er að fara þarna enda veit ég ekki betur en að málin hafi verið mikið rædd á árinu - a.m.k. af hálfu okkar sjálfstæðissinna.

Hins vegar horfir málið kannski öðruvísi við þegar framganga íslenzkra Evrópusambandssinna á árinu er skoðuð og er það væntanlega hún sem Björgvin er að tala um. Skiptir þar auðvitað miklu máli þagnarbindindið sem þeir voru settir í við upphaf kosningabaráttunnar í vor eftir að skoðanakannanir höfðu sýnt að mikill meirihluti þjóðarinnar hafði engan áhuga á því að ganga í Evrópusambandið. Í kjölfarið blés forysta Samfylkingarinnar málið af, eins og frægt er, eftir að hafa tilkynnt áður að málið yrði sett á oddinn af hálfu flokksins í kosningabaráttunni. Var meira að segja haldin sérstök póstkosning meðal flokksmanna til þess að forystan gæti fengið umboð til að gera Evrópumálin að aðalmáli flokksins fyrir kosningarnar.

Það hefur hins vegar ekki verið fyrir að fara neinni lágdeyðu hjá okkur sjálfstæðissinnum. Á heimasíðu Heimssýnar, hreyfingar sjálfstæðissinna í Evrópumálum, er t.d. að finna skírskotun til meira en 70 greina sem ritaðar hafa verið sl. tólf mánuði gegn því að Ísland gerist aðili að Evrópusambandinu og hafa margar þeirra ennfremur verið birtar í dagblöðum. Sjálfur hef ég ritað a.m.k. um 20 greinar af þessu tilefni á þessu ári. Ég man hins vegar ekki eftir að hafa séð á sama tíma nema í mesta lagi eina eða tvær greinar um málið eftir Björgvin. Ég geri því fastlega ráð fyrir, eðli málsins samkvæmt, að gagnrýni hans sé beint að honum sjálfum, svo og skoðanabræðrum hans í Evrópusamtökunum, en ekki okkur sjálfstæðissinnum.

Hjörtur J. Guðmundsson

Birt einnig á:
www.heimssyn.is

Góður kommúnisti - góður Evrópubúi?

Fyrir ekki svo löngu síðan sá ég brezkan sjónvarpsþátt sem sýndur var í Ríkissjónvarpinu og fjallaði um Kim Jong Il, einræðisherra Norður-Kóreu. Í þættinum var m.a. minnzt á það sem kallaðist "a good communist" (góður kommúnisti) í kommúnistaríkjunum á tímum kalda stríðsins, og kallast sjálfsagt enn í þeim sem eftir eru.

Ég hafði nú heyrt þetta orðalag oft áður, góðir kommúnistar voru víst sagðir vera þeir sem sögðu já og amen við línunni frá Moskvu, þ.e. frá hinu yfirþjóðlega valdi sem þeir trúðu margir hverjir á í blindni sem var Komintern, aþjóðasamband kommúnista. Þeir sem kynnt hafa sér þá sögu vita að það var nánast sama hvað ráðamenn í Sovétríkjunum og Komintern tóku upp á að gera eða segja, yfirleitt var það meira eða minna réttlætt af forystumönnum kommúnista, hvort heldur sem var hér á Íslandi eða erlendis.

Íslenzkir kommúnistar sáu margir fyrir sér framtíðarríkið Sovét-Ísland og vildu að Ísland yrði kommúnískt ríki og tæki sér stöðu við hlið annarra slíkra. Almenningi var lofað gulli og grænum skógum þegar þessu markmiði hefði verið náð og ekkert var gefið fyrir fullyrðingar um að kommúnistaríkin væru ólýðræðisleg og miðstýrð langt úr hófi fram.

Þetta minnti mig óhjákvæmilega á hliðstætt fyrirbæri í nútímanum, nefnilega Evrópusambandið. Maður hefur nefnilega ósjaldan heyrt talsmenn sambandsins skírskota til einhvers sem þeir kalla "a good European" (góður Evrópubúi). Á þetta er ævinlega minnzt þegar t.a.m. er rætt um þjóðaratkvæðagreiðslur sem hafa farið öðruvísi en Evrópusambandið hefur viljað. Við slík tækifæri eru íbúar viðkomandi ríkja ekki "góðir Evrópubúar" sem segja já og amen við öllu sem ákveðið er í Brussel, gagnrýnislaust.

Ekki verður betur séð en að talsmenn Evrópusambandsins hér á landi trúi í blindni á hið yfirþjóðlega vald, Evrópusambandið. Þeir sjá ennfremur fyrir sér framtíðarríkið ESB-Ísland og lofa okkur Íslendingum gulli og grænum skógum ef við göngum í sambandið og afsölum okkur sjálfstæði okkar. Þeir gefa heldur ekkert fyrir augljósan lýðræðisskort innan Evrópusambandsins og gríðarlega miðstýringu. Línan frá Brussel er ávallt rétt í þeirra augum og að því er virðist algerlega yfir gagnrýni hafin. Brussel veit einfaldlega miklu betur hvað okkur er fyrir beztu en við sjálf að þeirra mati – alveg eins og Moskva áður í augum margra kommúnista.

Hjörtur J. Guðmundsson

Birt einnig á:
www.heimssyn.is
www.stebbifr.com
www.skodun.is

Reglugerðafargan Evrópusambandsins

Reglugerðafargan Evrópusambandsins er viðkvæmt mál fyrir talsmenn sambandsins, hvort sem það er hér á landi eða erlendis. Það er sennilega fátt sem kemur eins illa við þá og þegar einhver minnist á það hversu mikið bákn Evrópusambandið er. Viðbrögðin eru jafnan að halda því fram að slíkar fullyrðingar séu bara "þvæla“ og "endemis vitleysa“ svo vitnað sé i nýlegar yfirlýsingar formanns Evrópusamtakanna um málið. Það þarf þó ekki að kynna sér þessi mál mikið til að komast að því að umræddar fullyrðingar eiga fyllilega við rök að styðjast. Raunar er nú orðið svo erfitt að fela þessar staðreyndir fyrir almenningi að menn í innsta hring Evrópusambandsins sjá sér ekki lengur fært að neita því að sambandið sé reglugerðabákn.

Spornað við reglugerðaflaumi
Fyrir skemmstu krafðist t.a.m. yfirmaður innri markaðsmála í framkvæmdastjórn Evrópusambandsins, Frits Bolkestein, þess að gerðar yrðu róttækar öryggisráðstafanir í fyrirhugaðri stjórnarskrá sambandsins gegn þeirri tilhneigingu framkvæmdastjórnarinnar að íþyngja aðildarríkjum þess með allt of mikið af reglugerðum. Sagði Bolkestein að nauðsynlegt væri að tryggja rétt þjóðþinga aðildarríkja Evrópusambandsins til að koma í veg fyrir að reglugerðaflaumurinn frá framkvæmdastjórninni yrði of mikill. Afskiptasemi Evrópusambandsins af innanríkismálum aðildarríkjanna væri einfaldlega allt of mikil. Að lokum bætti hann því við að þetta væri þó eitthvað sem framkvæmdastjórnin myndi aldrei samþykkja.

97.000 blaðsíður
Þessi afstaða Bolkesteins er ekki skrítin í ljósi þess að afleidd löggjöf Evrópusambandsins þekur hvorki meira nér minna en 97.000 blaðsíður.Til frekari glöggvunar má nefna að nýútgefið Lagasafn Íslands er um 1.800 blaðsíður. Reglugerðafargan Evrópusambandsins er raunar orðið svo mikið að framkvæmdastjórn sambandsins hefur lýst því yfir að leita þurfi leiða til að reyna að sporna við sívaxandi reglugerðaframleiðslu í Brussel. Það á þó eftir að koma í ljós hvort þær tilraunir skili einhverjum árangri. Eins og staðan er í Evrópusambandinu í dag er allajafna um helmingur allrar löggjafar í aðildarríkjum sambandsins saminn í Brussel en ekki af viðkomandi þjóðþingum.

Gríðarleg miðstýring
Fyrirhuguð stjórnarskrá Evrópusambandsins er heldur engin smásmíði og spannar einar 250 blaðsíður, eða á við eina góða bók. Til samanburðar má nefna að stjórnarskrá Bandaríkjanna er innan við tíu blaðsíður og sömu sögu er að segja um þá íslenzku. Þetta segir sitt um þá gríðarlegu miðstýringu sem til staðar er innan Evrópusambandsins og sem mun aukast enn frekar með tilkomu stjórnarskrárinnar, ekki sízt þar sem hvergi í henni eru sett nein mörk á milli valdsviðs Evrópusambandsins annars vegar og aðildarríkjanna hins vegar. Einungis er kveðið á um að vald sambandsins hafi ávallt forgang og að völd aðildarríkjanna séu ávallt víkjandi.

Hjörtur J. Guðmundsson

(Birt áður í Fréttablaðinu 10. desember 2003.)

Birt einnig á:
www.heimssyn.is