Pólitísk leiksýning í boði Ingibjargar Sólrúnar

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, borgarstjóri Reykjavíkur, hefur nú skipt um skoðun og ætlar að bjóða sig fram til Alþingis í vor, þvert á fyrri og margítrekaðar yfirlýsingar sínar um að hún væri ekki á leið inn á þing og út í landsmálapólitíkina. Síðast mun slík yfirlýsing hafa komið fyrir aðeins örfáum dögum síðan en nú hefur staðan gerbreyzt og enginn veit af hverju, enda erfitt að átta sig á því hvað hefur gerzt á undanförnum dögum sem getur hafa stuðlað að slíkri gerbyltingu. Svarið við þessu er annars ekki flókið, sérstaklega ekki fyrir þá sem alla tíð sáu í gegn um yfirlýsingar Ingibjargar, frá því í kosningabaráttunni í vor, og biðu einfaldlega eftir því að hún tilkynnti hver raunveruleg afstaða hennar væri, afstaða sem hún hefur án efa lengi haft. Þar á meðal er undirritaður. Ljóst er að hún ætlaði alltaf á þing, yfirlýsingar þess eðlis að svo væri ekki voru einungis til þess ætlaðar að styggja ekki kjósendur R-listans fyrir kosningarnar í vor svo og samstarfsflokka Samfylkingarinnar í borgarstjórn.

Forystumenn samstarfsflokka Ingibjargar í borgarstjórn hafa lýst því yfir að þeir líti á framgöngu Ingibjargar sem svik við sig og þann samstarfssamning sem gerður hafi verið um R-listann. Þeir segja að Ingibjörg geti ekki bæði verið borgarstjóri kosningabandalags þriggja flokka og farið í þingframboð fyrir einn þeirra. Ef hún haldi fast við það að fara í framboð fyrir Samfylkinguna í vor þýði það að hún geti ekki setið áfram sem borgarstjóri. Forsendur fyrir veru hennar í embættinu séu einfaldlega brostnar. Ingibjörg hefur hins vegar lýst því yfir að hún muni hvorki hætta við framboð sitt til Alþingis né hætta sem borgarstjóri. M.ö.o. hún gefur ekkert fyrir yfirlýsingar samstarfsmanna sinna og fer einfaldlega sínu fram. Ingibjörg segist vera kosin sem borgarstjóri og ætli sér að gagna því embætti á meðan hún njóti trausts til þess. Forystumenn samstarfsflokkanna hafa þó lýst því yfir að traust þeirra til Ingibjargar hafi beðið hnekki.

Pólitísk staða Ingibjargar er þannig orðin afskaplega einkennileg. Ingibjörg fer nú út í kosningabaráttu með Samfylkingunni, og jafnvel inn á þing fyrir hana, á meðan hún mun vera fulltrúi óflokksbundinna í borgarstjórn en ekki Samfylkingarinnar. Hún tók nefnilega sæti á R-listanum sem fulltrúi óflokksbundinna fyrir borgarstjórnarkosningarnar í vor, en ekki Samfylkingarinnar, þó lengi hafi verið ljóst að hún væri Samfylkingarmanneskja. Þetta þýddi einfaldlega að Samfylkingin fékk fleiri sæti á R-listanum en flokknum bar. Það er þó önnur saga þó ekki sé hún gæfulegri.

Ingibjörg mun nú fara út í kosningabaráttu m.a. gegn þeim flokkum sem starfa með henni í borgarstjórn. Til viðbótar liggur fyrir, sé eitthvað að marka skoðanakönnun sem Kreml.is lét gera í haust, að koma Ingibjargar inn í landsmálin muni ekki taka fylgi frá Sjálfstæðisflokknum heldur einmitt samstarfsflokkunum í R-listanum, þ.e. auðvitað að því gefnu að Samfylkingin fái eitthvað aukið fylgi við það að Ingibjörg gangi til liðs við hana. Ingibjörg segist þó sjálf ekki ætla að berjast gegn samstarfsflokkunum í borgarstjórn, heldur aðeins fyrir ýmsum málum sem hún styðji, en það segir sig væntanlega sjálft að með því er hún sjálfkrafa að berjast gegn hinum flokkunum, einkum ef koma hennar í landsmálin tekur fylgi frá þeim. Tja, nema auðvitað að hún geri ráð fyrir allir verði sammála henni á þingi?

Það er annars ljóst að Ingibjörg hefur algerlega farið á bak orða sinna í þessu máli. Sú leiksýning sem sett hefur verið upp í kringum það, með tilheyrandi lygum, innistæðulausum yfirlýsingum o.s.frv., hefur einungis miðað að því að blekkja almenning og einvörðungu snúist um pólitíska hagsmuni Ingibjargar Sólrúnar og Samfylkingarinnar.

Ingibjörg sagði í Kastljósinu í gær að henni fyndist ósanngjarnt að gera þá kröfu til sín að hún stæði við orð sín frá því í vor um að fara ekki í þingframboð í vor. Er það nú orðið ósanngjarnt að ætlast til þess að hún standi við orð sín? Hún hefði kannski átt að hugsa sig aðeins betur um áður en hún gaf út sínar afdráttalausu yfirlýsingar um málið. Ég býzt annars við því að hún ætlist til þess af öðrum að þeir standi við orð sín en hún virðist hins vegar gera eitthvað minni kröfur til hennar sjálfrar.

Ef Ingibjörg hefði viljað fara rétt í þetta mál allt hefði hún einfaldlega átt að vera hreinskilin við kjósendur strax í vor og segja í aðdraganda borgarstjórnarkosninganna að hún væri ekki ólíklega á leið út í landsmálin, eða a.m.k. að hún væri á ekki á leið út í landsmálin eins og staðan væri þá en það gæti breyzt síðar. Þá hefði málið auðvitað snúið allt öðruvísi við. Hún hins vegar kaus að gefa alveg afdráttarlaust svar; hún væri einfaldlega ekki á leið út í landsmálin og inn á þing. Þetta hefur hún áréttað oft síðan og síðast fyrir nokkrum dögum síðan eins og fyrr segir.

Stuðningsmenn Ingibjargar innan Samfylkingarinnar hafa annars gert ítrekaðar tilraunir til að breiða yfir skrípaleikinn í tengslum við þetta mál allt og í því skyni m.a. reynt að halda því fram að andstæðingar Ingibjargar óttist það að hún fari út í landsmálin. Ég persónulega óttast ekki að Ingibjörg fari út í landsmálin, henni er það alveg velkomið. Samfylkingunni veitir svo sem ekki af hæfara fólki en fyrir er í flokknum í landsmálunum, og reyndar bara á öllum sviðum. Ég hefði raunar ekki getað ímyndað mér komu hennar yfir í landsmálin með betri hætti en þessum, jafn klúðurslegur og hann nú er. Ingibjörg hefur án efa skemmt meira fyrir sér með þessum blekkingum sínum öllum en allir pólitískir andstæðingar hennar samanlagt í gegn um tíðina.

Það er annars sagt að vald spilli mönnum, þeir hrokist upp við of langa setu á valdastóli og fari að halda að þeir geti hegðað sér nánast eins og þeim sýnist. Staða þeirra sé svo sterk að þeir þurfi nánast ekki að taka neitt tillit til annarra hagsmuna en sinna eigin. Þetta er söguleg staðreynd og í sjálfu sér ekki margir valdamenn sem hafa staðist slíkt í sögunni. Það breytir því þó auðvitað ekki að hér er um að ræða afskaplega óæskilega framgöngu. Davíð Oddsson er ósjaldan tekinn sem dæmi um slíkt, og sjálfsagt er eitthvað til í því. Hins vegar sé ég ekki betur en að það sama eigi við Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur.

Hjörtur J. Guðmundsson